søndag 17. august 2014

Skogstur til Orretuva- Tirevolltunet-Raknes

Vi skulle berre ta ein liten fjelltur før Anna skulle legge seg og tenkte at Orretuva var eit fint mål. Eg har gått der før og brukte ein halvtime opp, men det var først no eg verkeleg fekk kjenne på korleis dette turmålet er. Med småfolk på slep så vert underlaget så mykje tydelegare.  
Vi parkerte ved Hjellvik bedehus og gjekk stien opp. Heile vegen var det berre skog og bakken var full i røtter og glatte steinar. Emil hylte av frustrasjon mange gongar. "Eg vil ikkje på fjelltur, aldri i livet, aldri i verda. Eg hatar sopp, eg vil ikkje meir. Hyyyl!!!" Røttene var glatte, steinane var glatte og Emil snublar og dett mange gongar. Dei to andre spring framfor utan problem og Anna sovnar til slutt i meisa av den keisame turen. Fjelltur utan noko anna enn skog er ikkje fjelltur, men skogstur.
Vel framme etter ein time var det både utsikt, fint vèr og glade born. Alt som før hadde skjedd var gløymt. Vi åt kjeks og drakk saft, skreiv oss i boka og oppdaterte Instragram slik at alle fekk vite kor flinke foreldre vi er som tek ungane med på tur. Espen var godt sveitt på ryggen etter meisa og skuldrane var ømme etter den nokså dårlege meisa vi har. Den skal skiftast ut har vi avgjort. Anna kosar seg i den og søv no uansett, men det er ikkje lett å bruke den om ein skal vere ute meir enn ein time.
På Orretuva fann ungane eit "hundehus". To hundar og ei storesøster var visst leiken.
Vi gjekk vidare til Tirevolltunet. Ein bortgøymt gard kor det ikkje har budd folk på mange tiår. Det vert arrangert samlingar her nokre gongar i året, men idag var det heilt stille. Skogen vert høgare og nærare for kvart år så det er litt vemodig å vere på slike stadar og. Ungane fekk meir kjeks, saft og eplebåtar. Niste hadde eg ikkje smurt, vi skulle tross alt berre vere borte ein time.

Vi gjekk stien ned til Raknes og gjekk bilvegen tilbake til Hjellvik bedehus. Den eine timen vart til tre og litt til så ungane var slitne etter turen. Litt klaging og syting undervegs frå nokon, men alt i alt var dei veldig flinke. Dersom eg skulle anbefale denne turen så ville eg sagt at ein bør parkere ved Raknestunet, gå turen opp til Tirevolltunet og Orretuva for så gå tilbake same veg. Men det forutset at du stiller deg inn på at du går skogstur og ikkje fjelltur. Ungane synest vegen var keisam og eg er heilt samd. Inga stjerne frå meg idag, men godt samvit om ikkje anna.

lørdag 16. august 2014

Setevarden og Vedafjellet ein fredagskveld


Det skjer nesten dagleg at eg kikar på kartet over Osterøy for å finne stiar eg kan gå. Eg er eit fjellnerd om dagen, og eg er heilt hekta på å gå nye ruter. Igår var det Vedafjellet som var målet. Fjellet er 673 m.o.h og er Osterøy sitt 5.høgste fjell. Turen gjekk frå Hovden.
Heilt innerst ved Hovden er der ein parkeringsplass. Vi parkerte og gjekk først opp ein bratt traktorveg. Det var feil side av elva så vi snudde. Ved tavla kor det ein gong var bilete av kart over området er det ein sti som er skilta mot Brøknipa. Du kryssar ei bru og følg stien som er tydeleg langs ved elva. Undervegs er det skilt med sti mot Gjerstad og Vedo, men ein tek av når skiltet viser Vedafjellet. Går du rett fram kjem du til Revheimstølen som ligg i enden av Storavatnet (ikkje sjølvaste Storavatnet altså). Vi fulgte stien mot Vedafjellet. Stian var merka lysegult og var ein fin sti med ein del blaute parti. Etter ein time kom vi til første topp som var Setevarden. Setevarden er 620 m.o.h og har ein stor varde med postkasse. Boka viste at det er ikkje så veldig folksomt på denne stien. Vi var dei einaste som hadde vore der denne dagen. Setevarden har ei nydeleg utsikt ut mot Lonevågen og litt ovanfor varden var der eit steinbord og ein steinbenk som vist over.
Fordi det var Vedafjellet eg skulle nå gjekk vi vidare. Omlag ein halvtime seinare var vi oppe. Det er ikkje noko tydeleg at ein er på toppen då det verken er skilt eller varde, men utifrå kurvene på kartet så visste vi at vi var der. Det var litt skuffande kjente vi begge at det ikkje var noko markering på at vi var der når det tross alt var skilta opp hit. Og med skuffelsen kom den gode ideen om at alle fjelltoppar burde hatt eit skilt som sto "Flott innsats, bra jobba!" Ja for vi hadde gått i 1,5 time tross alt. Er det forresten nokon som veit kva topp vi ser rett fram, den med ein litt hatt på toppen? Er det Brøknipa eller noko der omkring?
Fjell, fjell fjell... Går du vidare på den lysegule stien kan du ikkje så lenge etter ta av til høgre og følge stien ned til Vik. Eller du kan ta av på ein sti lenger borte å gå ned til Skaftå. Og om du ikkje gjer det heller, så kan du passere både Flatafjellet, Utegardsnipa og Brøknipa før du endar på Båtleitet. Det er mange stiar i følge kartet så det er best å halde tunga beint i munnen. Eg er ikkje nokon god stifinnar så eg ønsker meg ein GPS. Eg er langt ifrå nokon Lars Monsen som les kart og terreng utan å blunke.
Det var mykje utsikt på vår veg. Gjerstad, Teigland, Rolland, Arna, Åsane, Lindås osv. Og Jesus var med oss, iallefall var det eit nydeleg jesuslys igår.
Turfølget mitt som tolmodig var med meg på lurefjellet Vedafjellet. Vi var samde om at det var Setevarden som var den finaste toppen og at det ikkje var nødvendig å gå noko lenger med mindre ein skal ende opp ein annan stad.
Fjellnerden med ein tom plastikkpose i handa. Eg kastar ikkje søppel i naturen. Kanskje ein tyggis av og til, det er vel ikkje heilt bra det heller. Haha! Eg går heilt tom for saklege ting å skrive.

Vel, tilbake til saken. Vi brukte 2,5 time effektiv tid opp og ned Hovden-Vedafjellet. Eg anbefalar ikkje Vedafjellet som topptur, men heller stoppe ved Setevarden. Setevarden har utsikt, bok å skrive seg i og det er ein fin sti opp som passar ungar frå 4 år. Likevel, eg kan krysse av for at eg har vore på Vedafjellet og då smiler livet.

lørdag 9. august 2014

Familietur til Geitnipa

Det starta med at Espen sykla terrengsykkel frå oss- Revheim- Hosanger- Kossdalsvingane-Fitje-Njåstad. Ein tremils-tur med mykje bratte bakkar noko som er ei bra økt i seg sjølv. Eg var heime med borna og skulle møte han på Njåstad. Anna var skikkeleg rampete så det vart stress og kav og ei amper stemning, men vi kom no oss ut til slutt.
Vi møtte Espen på Njåstad og parkerte der. På turkartet til Osterøy var det merka ein traktorveg opp mot Fagerstølen, men vegen var oppgradert til bilveg for hytteeigarane så det var lett å gå opp. Etter siste sving av den nye vegen gjekk vi inn på den gamle traktorvegen og følgde den eit lite stykke før vi kom til ei grind. Etter grinda tok vi stien mot venstre kor det var skilta mot Geitnipa. Stien var blaut enkelte stadar så det var bra at ungane hadde støvlar. Elles var det lite med bratte parti så dette er ein fin tur for ungar.
Vi brukte 50 minutt opp og 40 minutt ned. På toppen blåste det voldsomt så vi satt oss nedanfor toppunktet for å ete. Rundstykker, kanelbollar og kjeks. Den stressande formiddagen var gløymt og det var tid til å kose seg. Mykje fin utsikt frå denne toppen. På bilete over ser vi både mot Rotten og Tveitafjellet som eg har vore tidlegare i veka.
Storavatnet
Sjarmerande ungar når dei berre lyder. Det er alltid populært med mat, kjeks og bollar så då stig humøret med ein gong. Anna var våken heile vegen opp, men sovna i meisa ned att.
Og her er eg. Så er det bevist at eg var med.
Ungane var flinke å gå tur idag. Etter turen vart det is fordi dei hadde vore så flinke. Espen hadde sykla og gått i fem timar så han har trena nok for eit par dagar.

Geitnipa er 527 m.o.h, men er likevel ikkje ein del av lista over fjell over 300 meter på Osterøy fordi primærfaktoren er under 100. Eg synest likevel dette var eit flott fjell og er vel verdt å merke seg for andre som har lyst å gå seg ein fjelltur. Ein fin måte å bruke laurdagen på synest eg.

fredag 8. august 2014

Kveldstur på Rotten

Eg er nesten besatt av å gå nye fjelltoppar. Prosjektet mitt som handlar om å gå fjelltoppar på Osterøy som er over 300 m.o.h og har ein primærfaktor på over 100 er nesten halvvegs. Idag var det fjellet Rotten som sto for tur. Ganske impulsivt eigentleg, men av og til må det gjerast skal det verte gjort. På førehand brukar eg å google fjelltoppane for å finne den beste ruta opp, men denne toppen var det ikkje skrive noko om dersom ein skal gå frå Kalleklauv. På Osterøy kommune sitt nye tur- og aktivitetskart er løypa derimot merka inn.
Eg køyrde til Kalleklauv, heilt til endes og parkerte midt i mellom nokre hus. Kjende meg litt påtrengande, men eg tok på meg den naive maska og lot det stå til. På kartet var det merka inn at stien byrja med ein traktorveg og den gjekk eg. Diverre gjekk eg ut av traktorvegen før eg skulle då eg synest eg såg ein sti. Eg hadde ikkje med meg kartet så memoreringa gjorde meg usikker. Eg følgde trakket heile vegen og det gjekk heilt fint utanom at det var høgt gras ein del stadar. Undervegs traff eg på stien med skilt "Rotten". Resten av stien gjekk knirkefritt. Bilete viser Vestrevatnet og Tveitafjellet heilt til venstre.
Eg brukte omlag ein halvtime opp. Eit lite hus med mast hadde postkasse og temperaturmålar. Eg skreiv meg i boka og temperaturen var 14 grader. I boka var det få namn å lese, stort sett berre ho Else som gjekk denne turen. Ære vere Else. Takka vere ho så var det mogleg å finne stien heilt fram. Frå postkassa gjekk det sti til toppunktet som er ei mast. Toppen er 438 m.o.h. Utsikta er ikkje spetakulær, men noko får ein no sett. Bilete over viser utsikt mot Lonevågen.
På veg ned att gjekk eg den merka stien heile vegen. Den var merka med pinnar med blå tupp. Det er ein natursti langs denne stien der du blant anna kunne lese at du sto i ei myr. Jau takk, det merka eg... Det var også ein rasteplass med benk for den som ville ta seg ein matbit. Eg følgde naturstien og las om kva skog eg gjekk, kva dyr som fans i området osv. Til slutt enda eg på traktorvegen som eg skulle ha gått heilt til endes. Det er ganske blautt heile vegen. Eg kjende meg lite begeistra for den merkeleg stien ned att som var dårlegare enn den eg gjekk opp. Så då eg kom til traktorvegen jogga eg resten av turen då eg var lei. Traktorvegar er keisame uansett forresten. Eg var ved bilen etter ein time på tur. Fort gjort altså.
Gjengrodd utsikt. Eg er litt negativt lada for denne turen kjenner eg. Eg håpar ho Else kan merke den alternative stien med raudt. Den hadde nok vore meir populær. Det er viktig at stiar vert merkte. Eg merkar meg at det er alt for lite merking og ein vert avhengig av å kunne den lokale kunnskapen for å kome seg fram. Eg slår og eit slag for rydding av gjengrodde stiar.
Heilt tilslutt eit bevis. Tommelen min er stadig kutta og plastra fordi eg vert litt for ivrig med kniven. Så det er inga tvil om at denne tommelen er min.

torsdag 7. august 2014

Siste del av teltturen

Det kjennes lenge sidan vi hadde ferie så det er på tide å få skrive ned historikken for eg gløymer den. Siste del av teltturen var i Sverige, men ikkje lenger vekke frå Noreg enn at vi kunne gå til grensa...
Frå Kragerø køyrde vi til Sandefjord. Ferja til Strømstad gjekk kl 13 og i varmen fekk ungane nok ein is før vi var ombord. Kan legge til at vi betalte 99 kr for turen. Det er tydelig at dei tener mykje pengar på tax free.
Ombord var det ansiktsmaling og leikerom for ungane. Tida gjekk fort på båten og ganske knirkefritt.
Vi hadde først tenkt å campe ved kysten då målet med turen var å oppleve Bohuslän sin skjærgård, men så har det seg slik at i Sverige kan ein reservere teltplass på førehand så det var ikkje ledig ein einaste stad. Så ringde vi, 3,5 mil frå Strömstad inni i landet heilt i grensa til Halden, til Bullarbyen familiecamping. Berre kom sa dei. Flott! Og vi vart ikkje skuffa. Då vi kom dit var det 34 grader og steikande sol. Vi kunne ikkje kome fort nok i vatnet. Det var alt for varmt til å setje opp eit telt så vi fekk låne ei hytte første natta. Men, for eit deilig vatn! 24-25 grader var det sagt, ferskvatn og fint tilrettelagt for liten og stor.
Vi elskar lange frukostar med deilig pålegg, nybakte rundstykker og konversering i timesvis rundt bordet . For ei lukkeleg familiestund det er.... Bilete lyg ikkje. Hytta var grei den, men vi sov dårleg då madrassene var dårleg og det var mykje varmare inne enn i telt om natta. Vi rakk ikkje bruke dusjen, og doen tok eg så vidt i bruk med døra open mot parkeringsplassen. Espen fekk satt opp teltet om morgonen før varmen slo til og så fort vi fekk moglegheit hoppa vi i vatnet.
Eigaren av campingplassen hadde ein fascinasjon for 50-talet. Ein gammal bensinstasjon og ein søt liten bil eg ikkje kan navnet på. Eigaren var ein artig mann som stadig køyrde rundt i ein golfbil med støvsugar bak. Han tok seg tid til å prate med alle nye campinggjestar og hadde ganske god kontroll på alt som rørte seg.
Ilag med campingen var det ein restaurant som køyrde 50-talet til fingerspissane. Utruleg flott og god mat var det og.
Litt uklårt bilete då fotografering var det siste eg tenkte på med Emil som knuste glaset sitt og fekk halve brusa si over maten, men ein flott restaurant. Dei fleste gjestane satt ute, vi var ikkje aleine. For oss var det luksus å sitje inne.
Slike bilar var det mange av. Det er tydelegvis eit miljø for 50-talet i området. Stadig var det restaurantgjestar og fastbuande campingturistar som hadde bilar som var lange som bussar og så polerte at ein kunne spegle seg i lakken. Dei er ganske fine då, Malin synest den rosa var den finaste.
Emil er inga badenymfe, men i dette vatnet våga han seg til å dukke hovudet under og hadde det til tider kjekt i vatnet. Malin bada ustanseleg. Det som hindra oss i å kose oss fullt ut ved stranda var kleggen. Den var ganske hissig ved vatnet så vi måtte ta pauser innimellom.
Brygge, stupebrett, sklie og fin sand.
I tillegg til ein fin badeplass så er dette vatnet bra til fisking. Ein kan også låne båt og kano.
Samling av vennane før siste kveld før avreise.
Campingtrollet.
Koseguten Emil.
Så søte. Ein må nyte augneblinken før dei vaknar og oppdagar kjærleiken.

Denne campingenplassen hadde det meste. Sjarm, service, reint sanitæranlegg, rimelege prisar, bade- og leikemoglegheiter, fiske og båt. Det som trakk ned var kleggen og kort opningstid om kvelden i kiosken. Ein har lyst på kald drikke om kvelden og når det er varmt. Eg gir campingplassen ein klar femmar. Ungane kunne springe fritt, vi hadde oversikt og det var mykje hyggelege folk på campingen. Denne plassen anbefalar eg.

Vegen heim var lang. Vi køyrde i eitt strekk frå Sverige og heim. Det gjekk fint i bilen og vi hadde oss eit langt stopp i Flå. Vi var litt lei av teltlivet så vi reiste heim etter 10 dagar, men ikkje lenge etter at vi kom heim så freista det å reise på tur igjen. Diverre var vèrmeldingane usikre så vi var heime siste veka. Om eg skal gi noko teltferietips så vil eg seie at det beste er å verte på same staden 4-5 netter. Ikkje er det kjekt å pakke heile tida og ungane trives med å vere på same stad lenge. Det er då viktig å finne ein campingplass ein kan leve med over tid og kor alle kan slappe av og ha det gøy. Eg har iallefall ikkje tatt skrekken av telt. Frisk luft døgnet rundt, rimeleg feriealternativ, primitivt og ei øving i å ta omsyn til andre rundt seg.

tirsdag 5. august 2014

Lovisenberg familiecamping

Eg har ikkje fullført blogginga om ferien. Det er den nestsiste om dokke framleis heng med. Lovisenberg familiecamping ligg i Kragerø. Vegen dit frå hovedvegen er kronglete, smal og litt "er vi kome på rett veg"? 4 km på ein svingete, smal og Postmann Pat-aktig veg så er du til ende på ein flott camping som byr på mange ting.
Fordi campingen i Grimstad hadde ein kald fjord med masse brennmanetar tenkte vi at vi måtte finne ein campingplass med basseng. Lovisenberg har eit saltvatnsbasseng med ei super sklie. Bassenget er felt inni fjellet og det er moglegheit for å ligge ved kanten å sole seg om du berre vil det. Kiosk er der og. Malin var storfornøgd med sklia og bassenget. Dei to andre var heller tvilsam og ville helst på leikeplassen.
Første natta. Eg seier det igjen. Ungar som søv er det finaste som fins.
Campingplassen hadde ein veldig stor og flott leikeplass. I tillegg til dette store stativet med mange sklier så var det karusell, hoppepute og dissestativ. Og ved resepsjonen kunne ein låne trøtraktorar og trøbilar for dei litt større.
Godaste Anna. Ho var like fornøgd med å sjå på andre leika som å leike sjølv.
I tillegg til eit flott basseng så har dei ei sandstrand som er like bra. Det er brygge ut til stupebrettet, sandvolleyballbane, solsenger, gjestebrygge og den rette kjensla av å vere på Sørlandet.
Det er veldig reint på denne campingen og ein fin atmosfære.
Espen og Malin. Temperaturen var rett og slett bra!
Trailersjåføren vår. Ho har sin egen stil, det er sikkert. Ho og Emil koste seg mest med sanden medan Malin likte seg best i vatnet.

Campingplassen var i utgangspunktet nesten perfekt. Den har minigolf, fleire basseng og sklie, sandstrand, stor leikeplass, restaurant, butikk og fint sanitæranlegg. Det som trekk ned er dyr dusjing (20 kr for 3 min) og vasking av klede var også stivprisa, campingplassen mangla sjel og var litt for mykje kommersiell. Kokemoglegheitene var ikkje noko å skryte av og stellerommet var skittent. Etter vår smak så var den litt for stor og uoversiktleg, men eg kan gjerne campe der igjen på grunn av bademoglegheitene. Eg gir Lovisenberg familiecamping terningkast 4.

Ein fjelltur er den beste medisin. Tur på Tveitafjellet.

Det har vore kjekt å kome tilbake på jobb etter ferien, men det er mykje som skal takast att så det har vore lite rom for pauser desse dagane. Så kjem eg heim etter jobb kor det er minst like intenst. Topplokket mitt byrja å koke så fjellturen ikveld passa perfekt. Eg tenkte meg eigentleg ikkje om. Eg tok på meg kleda, fylte flaska med vatn og lada telefonen litt ekstra. Ingen vegring, ingen behov for å ta med meg nokon, eg berre gjorde det! 
Eg køyrde til Myking og tok første veg til  venstre etter skiltet til Kalleklauv (frå Lonevåg). Eg parkerte før dei to siste husa og gjekk vegen opp til siste hus (Turdalen). Der byrja stien. Den er lett å sjå heile vegen. Nokre blaute parti på vegen, men ikkje verre enn at eg hadde joggesko. Stien er stort sett lett å gå så det skal ikkje vere så alt for vanskeleg for dei minste. Det er litt "skogete" i starten, men så opnar det seg opp. Undervegs møter ein nydeleg utsikt mot Storavatnet.
Det er ikkje alltid toppen som har den beste utsikta.
På toppen ser vi Osterfjorden med Fotlandsvåg til høgre og Ostereidet til venstre for fjorden.
Fjordutsikt mot Fensfjorden.
 Osterfjorden mot Knarvik og Hordvik.
Korleis tek folk desse vakre sjølvportretta (selfie om du vil) når dei trenar? Eg hadde nok med å puste og få til eit smil. Men det er iallefall eit bevis.

Litt om toppen. Tveitafjellet er 556 m.o.h  og du kan gå opp både frå Myking og Hosanger. Kvart år arrangerer Mjøsdalen IL motbakkeløp med start frå ungdomshuset i Hosanger og løypa er 3,8 km. Frå Turdalen kor eg gjekk er det 1,81 km opp i følge Endomondo. Forøvrig er eg litt tvilsam til denne appen, men det kan likegodt vere min feil. Eg brukte forøvrig 32 minutt ein veg.

Eg anbefalar turen på det sterkaste. Ta på deg skoa og berre gjer det!