Eg hadde tenkt å lage eit typisk Anna er sju månader-innlegg. Det var for ei veke sidan. Først to dagar seinare tok eg bileta av henne. På torsdag var det helsestasjon og kontroll. 5900 gram og 67 cm. Fredagen baka eg kaker, laurdag var det bryllaup og først på søndag fekk eg lagt bileta inn på innlegget. Idag, ei veke seinare, skriv eg på det innlegget som eigentleg skulle handle om Anna sju månader.

Å få barn endrar kvardagsbilete opp ned. Å få to barn strekk det nye kvardagsbilete. Å få tre barn forandrar kvardagsbilete igjen, denne gongen i eit større format. Det er ikkje sjeldan eg legg meg akkurat slik som eg sto opp. Eg har sjølvsagt pussa tennene, men det stoppar meir eller mindre der. Dagen vår byrjar alt i frå halv fem til seks. Først ein unge som ropar at han skal bæsje. Så ein unge som ropar berre for å rope og til slutt eit lite vesen som sprellar og slår deg i fjeset fordi no har dagen byrja. Det vert ein del turar ut og inn av senga, men til slutt gir eg opp håpet om å få nokre minuttar meir med søvn og står opp.

Å vere i permisjon inkluderer ein god del tips og råd frå andre. Alt i frå bleiemerke, graut, amming, søvn og vogn til aktivitetar i kvardagen ilag med barnet. Ikkje minst får du høyre at du må nyte tida medan dei er små for plutseleg er dei store og vil ikkje vere ilag med mor si lenger. Her ein dag iløpet av den veka eg forsøkte å gjere eit Anna sju månadar-innlegg fekk eg den kjensla over meg som eg ofte ventar på. Den kjensla om at det er fantastisk å vere mor, at borna mine er dei vakraste og skjønnaste i verda og at eg har det bra akkurat som eg er sjølv med matflekkar på joggebuksa som eg alltid går med. Ute skein sola og alt låg til rette for å lage eit innlegg om familieidyllen på Dansebakken.

Fordi Anna ikkje ville sove så mykje den dagen, men berre kose, pludre og smile til mamma fekk eg ikkje skrive det innlegget den dagen. Eg tenkte eg kunne gjere det på kvelden. Så henta eg ungane i barnehagen, hadde ein ettermiddag med krangling, tårer, latter, middagsrestar på golvet og Dr McStuffins på tv, og så var det leggetid for dei små. Den gode kjensla var vekke, klesvasken måtte leggast ihop og det var igrunnen på tide å ta badet og.
No sitt eg i sofaen medan Malin ser på film. Ho er heime fordi influensaen banka på døra og vi måtte stoppe den før den rakk å kome inn. Ute regnar det og himmelen er grå. Anna utforskar glidelåsen og seier "mamama" samstundes som eg prøvar å finne dei rette orda. Emil er i barnehagen sjølv om han og ville vere heime. Han hadde visst både vondt i foten og ei hand som ikkje kunne brukast, men måtte i barnehagen likevel. Det er snart tid for henting, lage middag og sannsynlegvis klesvask. Kanskje får eg sortert bosset og om eg er heldig med tida. Det er den same tida som eg skal nyte, den eg aldri får tilbake og som eg skal lengte etter når ungane vert tenåringar og synest foreldra er teite. Det er vel berre for meg å håpe om at det snart finnast ei tidsmaskin for no må eg gå. Anna sju månader har ikkje tid til å vente meir.