Bursdagsfeiring på Åsheimsveten

Det er 1.mai som er bursdagen min. Dagen var fylt med sol og blå himmel og mitt ønskje for dagen var ein fjelltur med familien. Med oss fekk vi ein annan familie med ungar på same alder. Det er alltid like smart. Ungane gløymer heilt at dei er "slitne".  

Vi køyrde til Hosanger, forbi skulen og heilt til Åsheim kor vegen sluttar. Her er det parkeringsplass som dokke ser i midten av bilete over. Åsheim er ein nydeleg stad med fleire gamle hus med velstelte hagar i gammaldags stil. Det er idyll for meg.

Det tok oss 45 minutt opp til toppen som er 447 m.o.h. Ungane spratt opp utan problem. På toppen skreiv vi oss i bok, drakk saft og åt skiver og kjeks. Ungane var så flinke og snille heile turen.

Åsheimveten serverte oss ei fantastisk utsikt  som tok pusten frå oss alle. Ryktet sa at det var fint her, men lite visste vi at det var SÅ fint. Til venstre for fjorden er Osterøy og til høgre ser vi Lindås.

Det var 360 grader med nydeleg utsikt. For å vere ein så liten topp så såg vi utruleg mykje. Her ser vi over mot Nordhordaland. Vegen på andre sida er den vegen vi køyrer til Volda. Mange små stader som eg aldri huskar navnet på.

Siste bilete av utsikta som eg skal vise. Det er så herleg å gå på fjelltur. Alle bekymringar forsvinn og ein berre nyt naturen. Høyres veldig klisjé ut, men det er faktisk ein grunn til at ein stadig lengtar etter å gå nye turar. Og ein skal ikkje gå så langt for å finne noko vakkert å kvile augene på. Det er det som er så fint med Vestlandet.

Anna og meg. Eg trur ho likte seg i meisa. Det var mange inntrykk på turen så ho sovna på veg ned att. Vel heime putta vi i oss muffinsar. Dei kaloriane vi hadde forbrent måtte vi ta igjen, og litt til :-)

Rispingen

Eg er skikkeleg i bloggmodus merkar eg, det er kjekt! Eg likar å blogge, men diverre er både tid og teknologi imot meg av og til. Inspirasjonen har og mangla i nokre månader, men med sommar og sol kjem det meste tilbake. 

Turen eg vil vise denne gongen er ein tur eg og Espen hadde 2.mai. Vi hadde tatt ut feriedag begge to sjølv om både skule og barnehage var open (!). Ein kjenner seg nesten litt gal som gjer slike krumspring. Tenk, uten born, ein heil dag. Haha! Jammen på tide seier kanskje du. Og eg er heilt samd.

Vi køyrde til Bruvikdalen og parkerte på den store parkeringsplassen. Stien var lett å finne og det var jamn stigning. Dette er ein tur for dei som likar å gå i terreng og vidde. Det er ikkje ein tur med fjelltoppen rett mot deg heile tida. Vi visste aldri kor tid vi var framme før vi faktisk sto der. Bilete over er tatt undervegs. Eigentleg den finaste delen av turen. Det står ein flott, stor varde der som er verdt å sjå. Utsikta er mot Sørfjorden, Stanghelle og innover mot Voss.

Det var ikkje heilt fritt for snø langs stien, men det gjekk fint med joggesko sidan det ikkje hadde regna på ei god stund.

Eit bevis for at eg faktisk var der. Eg ser at eg må byrje å ta med meg speilreflekskamera på tur igjen. Biletekvaliteten er noko heilt anna enn med mobilkamera sjølv om teknologien på telefonane går i eit rasande fort tempo.

Dette er toppen av Rispingen. Den finaste utsikta er mot Hosanger og Fotlandsvåg og vidare utover mot Lindås og vestkysten. Fjellet er ikkje ein markert topp, men med varde og skilt så skjønte vi at vi var der. Den er 742 m.o.h. Vi brukte 1 t og 50 min opp. Har du lyst å ta deg ein tur kan du lese om den her.

Spreke kollegaer på tur

Sidan eg har hatt skikkeleg bloggtørke så vert det nokre historiske tilbakeblikk framover. Eg har og har hatt problemer med å overføre bileter frå mobilen til pcen. Å overføre eitt og eitt bilete med bluetooth når ein tek ørten bileter kvar dag gjer alt veldig vanskeleg, men eg håpar eg løyser problemet snart. Det har fungert før med rask overføring av bileter så eg skjønar ikkje heilt kva som har skjedd.

Eg byrja så friskt ifjor med å ha ambisiøse mål om å samle fjelltoppar. Det har ikkje vore så mange turar, men det skal eg gjere noko med. Ein tur eg vil vise dokke er då eg og sju andre kollega samt ein stykk hund tok turen på ein lokal knaus ein mandagskveld.

Eg trur ostringane reknar Hallandskletten som eit fjell så eg legg innlegget under "fjelltur". Ein rask, enkel og fin tur for alle typar folkeslag :-) Eg har vel vist denne turen på bloggen før. For dei som måtte lure så er det ei flott utsikt mot Hauge og Valestrand.

No er det heilt sikkert nokon som seier "å gud du kan ikkje vise dette bilete, eg ser ikkje ut!" Men nei, du som tenker dette tek feil. Alle er like flotte. Eg håpar på fleire slike turar, det gjer underverker for kropp og sjel.

Årets 17.mai-feiring på Valestrand

Plutseleg var eg tilbake på bloggen. Det har gått vinter og vår, men idag på 17.mai eg gjenoppstår. Vi har hatt ei flott feiring her på Valestrand idag. Det er alltid kjekt å feire 17.mai i denne bygda. Det er ei samlande og tradisjonsrik markering kor alle er inkludert. Ekstra kjekt er det med 200 års-markering og fint vèr.

Tradisjonen tru er det tog ifrå skulen, rundt Valestrandvatnet og opp bakkane mot Bullahuset kor det er tale til bygda og musikkinnslag. Toget var veldig langt i år. Det kan ha noko med at det har vore skulesamanslåing her på øya og fleire born i toget som går på Valestrand skule enn før. Veldig kjekt iallefall.

Emil var ganske sliten medan vi høyrde på talen. Det er godt å ha ei skulder å kvile på. Talen var forresten veldig bra. Om du no har gidda å lese bloggen min Hjalti, så ta til deg mine ord :-)

Folkemusikktonar er vel ganske så passande når ein står på balkongen til sjølvaste Ole Bull. Iallefall etterkomaren til Ole Bull. Ole Bull er jo daud for lenge sidan. Kletten Hill er ei gruppe med flinke folkemusikarar ifrå Osterøy som spelar flott musikk det er umogleg å stille til. Eg håpar dei møter opp fleire gongar for ikkje har eg sett så mange folk stå så lenge for å høyre på før. Vanlegvis har folk byrja å gå lenge før programmet er ferdig.

Fotografen hadde ikkje bunad så då vart det oss som fekk vere med på 17.mai-bilete for 2014. Dette bilete vart teken då vi kom heim frå ein lang dag med feiring så det er godt gjort at vi ser så bra ut som vi gjer. Ein fin familie om eg må vere ærlig. Særskilt småtrolla, dei sjarmerer iallefall meg.

Slik ser ei tradisjonell 17.mai-feiring ut på Valestrand. Leikar, mat, drikke, is og mykje folk. Velkommen skal du vere neste år.

Eit blogginnlegg om ingenting

Eg har bladd litt igjennom bloggen og sett på gamle bileter. Det er så kjekt å lese om korleis vi har hatt det til kvar ei tid og ikkje minst sjå alle bileta av ungane. Eg må smile når eg ser mine vakre born, dei er så fine til tider. Med beina godt planta i jorda må eg sjølvsagt bryte den idyllen med å vise eit sjarmerande bilete av Anna. Ho sjølv byrja å gråte når ho såg seg sjølv slik som dette...

Lille, vakre Anna. Tenk ho er 1.5 år på laurdag. Ho er aktiv som berre eittåringar kan vere, men det er vel derfor ho er så skjønn fordi vi skal halde ut med ho.

Det er noko med tida. Ting har roa seg både innvendig og utanpå. Eg er i modus, eg klarar kvardagen utan dei store problema. Neida, ungane søv ikkje heile natta. Slik erfaring har vi ikkje enno, men det er utruleg kva ein venner seg til. Rutinene er innarbeidd og eg har misunnelsesverdig kort veg til jobben som eg samstundes trives veldig godt i. Eg har funne tid til å trene, det same har Espen, men eg bakar ikkje brød eller har med meg salat på jobben kvar dag. Ting er veldig A4, men det fungerer og det er heilt greit. Lite spennande nytt, ikkje noko førstesidestoff, men livet er heilt ok.

Julehelsing

Så var det jul og tre månadar sidan sist eg blogga. Du verden for ein haust vi har hatt. Malin har byrja på skule, Anna har byrja i barnehage samt at eg har fått meg ny jobb. Espen har mykje å gjere på jobben og alle borna krever sitt. Det har ikkje vore så travelt at eg ikkje har fått tid til å blogge, men eg har ikkje vore i skrivemodus. Slik er det og det er inga krise over det. Trene har eg og byrja med, men berre så vidt. Tida strekk ikkje til der heller og det er ikkje alltid "berre å prioritere det". Eg må jobbe med meg sjølv og seie meir nei, det er beinhardt for sjela kjenner eg. Eg vil helst seie ja til alle. 

Så kva har hendt i 2013 bortsett frå dårleg vèr og auka dieselprisar? Er det eigentleg noko nytt? Anna har byrja å gå. Det var ein lettelse når det først skjedde. Ho var nesten 17 mnd og det byrja etterkvart å verte ganske slitsamt å bere på ho alle vegar. Den rolege, snille babyen har no blitt til ei bestemt frøken som klatrar og plukkar på alt. "Pratar" gjer ho og og er knuseskjønn trass sine krevande sider. Emil er ein god gut som sjarmerer oss stadig vekk med sine utsegn. Han seier så mykje artig. Han kosar seg i barnehagen og er veldig glad i dei som står han nær. Malin er skulejente og har byrja å knekke lesekoda. Ho elskar framleis å teikne slik ho alltid har gjort samt at matteleksene går unna i ein fei. Ho er glad i både skule og SFO og er ei bestemt frøken med eit stort konkurranseinstinkt.

Både eg og Espen jobbar heile dagar og det merkar vi godt på alt vi tidlegare har hatt tid til. Mindre av heimelaga mat, trening, tilstelningar, hus og hage. Ja alt får merke at vi har lite tid til overs. Men vi får til ein god del likevel. Vi har fått utebod, ferdig garasje, murar og flaggstang samt to nye blomebed. Espen hadde rund dag i juni og det vart feira på overraskande vis. Kven hadde ikkje fått sjokk om 20 menneske sto utanfor huset med ei flaggstong under arma? Det var vanskeleg å skjule at eg hadde baka og rydda huset til fest, men mannen skjønte ingenting. Girlpower!

Det nye året startar alltid med at vi skal verte flinkare økonomisk, meir trening, betre kosthald, verte meir tolmodig med ungane, ta dei med meir ut osv. Så det er eigentleg ikkje så mykje nytt over det. Tida får vise og eg håpar lysta  til å blogge kjem tilbake. Følg meg gjerne på Instagram, der er det litt meir aktivitet.

Ønskjer alle ei god jul og eit godt nytt år!

Klem frå Torill og gjengen på Dansebakken

Golv i garasja

Det er lenge sidan eg har vore innom bloggen no, men her er eg plutseleg. Det er kjekt å blogge om store ting som skjer. Å tidfeste og vise bileter synest eg er givande. I helga oppfylte vi ein etterlengta draum. I garasja har vi fått golv av betong!

Først  var planen at vi skulle støype sjølv, men kvaliteten ville verte dårlegare og prisen høgare, samt mykje meir arbeid. Då er det ikkje noko å stusse på så då fekk i betongbil på tunet laurdagsmorgon.

På førehand hadde Espen og Steffen lagt plastdekke og armeringsjern. Emil fylgde spent med på det som skjedde.

Det er godt å ha ei hand og halde i når bilane er store og ting er litt ukjent.

Vi har venta på å få golv lenge. No når golvet er på plass kan vi endeleg sette i garasjeportane og listene. Vi kan og få singel på tunet, og vi kan lage hyller og arbeidsbenk i garasja. Og det igjen fører til utrydding av eit stappfullt vaskerom. Kjedereaksjonar!

Det er utruleg kva ein klarer å stappe inn i ei garasje. Trudde garasja var til bilane eg, men begge står på tunet.... Og sjå den flotte veden inni boda, den har eg satt i sekkar. Må no skryte av det vesle eg gjer, det er mest Espen som regjerer ute.

Betongbil i sandkassa. Også den yngre garde bygg garasje.

Sjå danseplattingen! Ein god porsjon innsats og ein halv Sydentur resulterer i dette flotte golvet.

Hagen idag

Fargane er i ferd med å endre seg og det er ikkje lenger tvil om at det er haust. Eg har sett litt fram til hausten i år då sommaren har vore hektisk. Eg vonar det vert meir tid til dei små ting istaden for å henge etter alt som skulle ha vore gjort. Det har vore lite blogging om hagen til no denne sommaren, men det manglar ikkje på bileter i arkivet så bileta kjem. Idag har eg tatt nokre bileter frå hagen slik den er no. Den er langt frå optimal, men eg har valgt å gi hagen nokre år før eg kan forvente den store avkastninga med alt arbeid og pengar vi til no har lagt ned i hagen.

Haustfloks og asters blømer i store mengder. Storkenebben har og stått i bløming lenge. Eg kjem ikkje til å tillate at astersen sprer seg så alt for mykje meir, men eg treng litt påfyll av blomar i dette området. Eg sådde nokre blomar i vår, men dei kom ikkje så det ser litt nakent ut.

Same stad tatt frå ein annan vinkel. Myskmalvaen har bløma lenge og dei heldt seg godt sjølv om det både regnar og bles. Heilt nederst i bilete kan ein skimte toppen av lavendelen som eg måtte klippe heilt ned etter vinteren, men som no har kome opp sakte, men sikkert.

Stokkrose og revebjelle. Nokre blomar er så fantastisk laga, eg vert så glad inni meg når eg studerer detaljane.

Ulike roser og flotte fargar. Mange av rosene kjem igjen så det vert mykje klipping.

Øverste bilete: Eplemynte, erteblome og løvemunn. Deilige dufter alle tre. Nederste bilete viser solsikke frå barnehagen. Litt lys i fargen, men kanskje det skal vere slik.

Polarblågull og blå balltistel. Den lilla sommarfuglbuska trudde eg ikkje overlevde vinteren, men eg klipte den heilt ned og då kom den. Duftar fantastisk,

Myskmalvaen, den rosa, har overraska meg. Den har blitt kjempestor! Og den blømer lenge og det er veldig kjekt. Ringblomst er jo eit vakkert syn ilag med Mandarinrosene som har kome igjen. Det er ein del gras rundt bedet så eg får ikkje heilt fram inntrykket. Tru meg, det er fint! Og det eine eplet vi har i hagen må sjølvsagt få plass i galleriet. Eg funderer på kva eg skal gjere meg eplet. Det eine eplet kan verken gi meg saft, sylte eller kake. Det spørs om vi ikkje må dele det i fem og nyte biten slik den er.

Ønskjer alle ein fin dag, kjem med meir hagebileter frå i sommar seinare i haust.